Toplananlar, Duke’un yatağa atlayışını hayranlıkla izlediler; normal şartlarda bu hareket pek hoş karşılanmazdı. Fakat bu sıradan bir an değildi. Duke’un kuyruğu öfkeyle sallandı; neşe ve heyecanı yansıtan bulanık bir hareket, odadaki kasvetli havayı değiştirdi. Sanki Duke, her bireyin hissettiği kesinliği kabul etmeyi reddediyor, bunun yerine paylaştıkları bağı kutlamakta ısrar ediyordu.
John, zayıf ve solgun olmasına karşın gülümsemeyi başardı ve eli Dük’ün kürküne değdi. Aralarındaki bağ elle tutulur cinstendi; eş güdümlü geçirdikleri yılların, zorluklara omuz omuza göğüs germelerinin bir kanıtıydı. İnsanla hayvan arasında geçen, kelimelerin olmadığı bir dil, derin bir anlayıştı.
Dük’ün havlamaları hafif iniltilere dönüştü; burnu John’un elini dürterek onu ayağa kalkmaya, oynamaya, eş güdümlü bir devriye daha yapmaya teşvik ediyordu. Hekimler, gözleri buğulanarak, sergilenen derin sevgi ve sadakati fark ederek izlediler. Bu, bir köpeğin kalbinin saflığını, durumun gerçekliğine alan okuyan sarsılmaz bir bağlılığı hatırlatıyordu.
O anda bir şeyler değişti. John’un düzensiz olan kalp atışları düzeldi. Daha evvelce sığ olan nefesi derinleşti. Hekimler bakıştılar; sessiz bir şaşkınlık ve umut iletişimiydi bu. Dük’ün varlığı, partnerine olan sarsılmaz inancı, John’un içersinde bir şeyleri harekete geçirmiş gibiydi; hayatın güzelliğini, aşkın gücünü anımsatan bir şey.
Dakikalar uzadıkça uzuyordu, her biri birer armağan gibiydi; John ve Duke bu beklenmedik ertelemeyi paylaşıyordu. Evet, bu bir vedaydı, ama aynı vakitte olanların bir kutlamasıydı da. Duke’un gözünde bir son yoktu, yalnızca hayatlarını tarifleyen bir ortaklığın devamı vardı.