Thomas, servetini bir gösteriş aracı olarak değil, Margaret’a hak ettiği saygıyı göstermek için kullandı. Köylülerin “ailesinin kurtulduğu şişman kız” fısıltılarını, karısını her yere gururla götürerek ve onu işlerinin ortağı yaparak susturdu. Margaret, yıllarca maruz kaldığı fiziksel aşağılamaların yerini alan bu sevgiyle kendi değerini yeniden keşfetti. Artık o, ailesinin utanç kaynağı değil, saygın bir kadın ve Brennan mirasının bir parçasıydı.

Zamanla Margaret’ın zarafeti ve zekası tüm bölgeye yayıldı. Bir hasat şenliğinde Thomas, herkesin önünde onun elini tutarak, “Margaret benim için bir ceza değil, hayatımın en büyük hediyesidir,” dediğinde Margaret başını ilk kez bu kadar dik tuttu. O an, kasabanın alaycı bakışları yerini derin bir hayranlığa bıraktı. Margaret artık sadece bir mülkün hanımı değil, kalbinin ve kaderinin efendisi olmuştu.