O yiyeceklere dokunma! Onların hepsini biz aldık. Sanki biri yüzüme soğuk su çarpmış gibi oldum. — Ne demek dokunma? — dedim donuk bir sesle. — Burada bütün gün torunuma bakıyorum, yemek yemem bile yasak mı? Kızım omuz silkti. — Biz restoran değiliz anne. Aç kalmak istemiyorsan kendi yemeğini getir. Parasını biz ödüyoruz sonuçta. Sözleri keskin bir bıçak gibi içime saplandı. O benim kızım değilmiş gibiydi. Yıllarca tek başıma büyüttüğüm, yemeğimi bölüştüğüm, geceleri hastayken başında sabahladığım kızım… Şimdi bana “Bizim yiyeceklerimize dokunma” diyordu.Bir anne olarak ona bir ders vermeye karar verdim.Diğer Sayfaya Geçiş Yaparak Haberin Devamını Okuyabilirsiniz.