Dışarı adım attığımda, hayretler içinde kalmış bir şekilde karşımdaki manzaraya odaklandım. Kapının önünde devasa bir ayı duruyordu ve bir yavruyu çenesiyle tutarak nazikçe yere bırakmaya hazırlanıyordu. O an, doğanın en güçlü yaratıklarından birinin huzur içinde nasıl bir annelik sergilediğini izlemek, hem korkutucu hem de büyüleyiciydi. Kalbim hızla atarken, ayının gözleriyle çocuğuna olan şefkati arasındaki bağı hissedebiliyordum. O anda aklımda bin bir türlü düşünce uçuşuyor, bu anın sıradan bir gün olmadığının farkına varıyordum. Doğanın cömertliği ve vahşeti arasındaki o ince çizgide, bir annenin içgüdüleri nasıl da cesur bir savaşa dönüşüyordu. Bütün bu olan biteni anlamaya çalışırken, merakla ayının ve yavrusunun ne yapacağını beklemeye koyuldum.

deva’mı sonraki sayfada..