Bir motel hizmetçisi, üvey babasıyla aynı odaya her giren genç bir kızı fark eder. 112 numaralı odanın amacıylade, loş ışık odayı zar zor aydınlatıyordu. Angela gözlerini kısıp önündeki manzaraya odaklandı. Kız yatağın kenarında oturuyordu, ufak vücudu yalın motel odasında daha da narin görünüyordu. Üvey babası Daniel Harper, başında durmuş, elleriyle dinamik hareketler yapıyordu. Bir vakitler nazik ve iyi huylu olan yüzü şimdi hayal kırıklığıyla buruşmuştu. Angela, kızın Daniel’in ellerinin her hareketinde irkildiğini izlerken kalbi süratle atıyordu. Oda korkutucu bir sessizlik amacıyladeydi; Angela konuşmalarını duyamıyordu ama vücut dili çok şey anlatıyordu. Kız açıkça dehşete kapılmıştı, onu koruması gereken bir adamın beraberinde sinmişti. Angela, şahit bulunduğu şey karşısında mide bulantısı, mide bulandırıcı bir korku ve hiddet karışımı hissetti. Daniel yatağın beraberindeki ufak masaya doğru yürüdü ve bir tomar kağıt aldı. Kıza doğru itti, yüzü sanki bir şey istiyormuş gibi onunkinden birkaç santim uzaktaydı. Kız tereddüt etti, elleri titreyerek kağıtlara uzandı. Angela, kızın gözlerindeki yaşların parıltısını görebiliyordu ve bu onun kalbini kırıyordu. Kayıt düğmesine basarken elleri titreyerek telefonunu çıkarmaya çalıştı. Kanıta gereksinimi vardı; bir şeylerin ters gittiğine dair bir kanıta. Devamı snraki syfada..