Angela’nın içgüdüleri ona harekete geçmesi için bağırdı ama korku ve belirsizlik onu ele geçirdi. Ya yanılıyorsa? Ya bu sadece zorba bir öğretmense? Kızı koruma ihtiyacı ile büyük bir hata yapma korkusu arasında kalarak tereddüt etti. Orada donmuş bir şekilde dururken, kız aniden başını kaldırdı, gözleri perdelerdeki şeritlerin arasından Angela’nınkiyle buluştu. O kısacık anda Angela, sessiz ama açık bir yardım çağrısı gördü. İhtiyacı olan tek onay buydu. Angela geri çekildi ve titrek bir nefes aldı. Zihni atması gereken adımlar arasında yarışıyordu. Döndü ve aceleyle içeri girdi, kararlılığı her adımda sertleşiyordu. İlk araması polise oldu ve 112 numaralı odadaki adam ve kız hakkındaki şüphelerini bildirdi. Gördüğü her şeyi anlattı, sesi kararlılıkla sabitti. Daha sonra müdürünü arayarak durumu açıkladı ve yetkililer gelene kadar odanın dışarıdan kilitlenmesini istedi. Nazik ama temkinli bir adam olan menajeri, Angela’nın yılların deneyimiyle bilenmiş içgüdülerine güvenerek isteğini kabul etti. Dakikalar sonra motelin otoparkında bir polis arabasının mavi ve kırmızı ışıkları yanıp söndü. Angela, memurların 112 numaralı odaya yaklaşmasını uzaktan izledi. Güvenliği için dua ederken kalbi genç kız için sızladı. Memurlar kapıyı çaldı ve gergin bir anın ardından Daniel yüzünde özenle hazırlanmış bir gülümsemeyle kapıyı açtı. Ama Angela duruşundaki sertliği, gözünün hafif seğirmesini görebiliyordu. Kız yatakta kaldı, gözleri korku ve umut karışımı bir ifadeyle memurlara doğru kaydı. Angela, memurların kızı dışarı çıkardığını görünce nefesi kesildi, adam da arkasındaydı. İçgüdülerinin doğru olduğunu bildiği için içini bir rahatlama kapladı. Kız güvendeydi ve Daniel, niyeti ne olursa olsun dehşet için adaletle yüzleşecekti. Ekip arabası uzaklaşırken Angela omuzlarından bir ağırlık kalktığını hissetti. Doğru olanı yapmıştı, en önemli anda içgüdülerine güvenmişti. O anda içgüdülerini bir daha asla görmezden gelmeyeceğini biliyordu.