“Bu… bu bir parazit olamaz,” dedi cerrah titreyerek.
“Bu… bir vücudun ürettiği savunma sistemi.”

İşte o an gözlerimi açtım.

“Haklısınız,” dedim fısıltıyla. “O beni koruyordu.”

Herkes bana döndü.

“Çocukluğumdan beri yalnızdım,” diye devam ettim. “Ama hiçbir zaman gerçekten yalnız olmadım. O benimle büyüdü. Stresle, korkuyla beslendi. Bana dokunan herkesi… tehdit olarak gördü.”

Bir doktor geri geri gitti.
“Bu imkânsız…”

“Hayır,” dedim. “Sadece yeni.”

Hastane olayı örtbas etti. Kayıp iki hemşire için ‘kaçış’ raporu tutuldu. Ameliyat görüntüleri silindi. Bana psikiyatrik takip önerildi ama kimse gözlerime bakamadı.

Taburcu oldum.

Artık içimde o boşluk var.

Ama bazen geceleri, duvarların içinden bir titreşim hissediyorum. Sanki bir şey… beni yokluyor.

Çünkü o şey ölmedi.

Benden çıkınca bölündü.

Ve şimdi beni değil…

dünyayı korumaya çalışıyor