“Beni Ameliyat Ederken—İçimden Çıkan Şey Hemşireleri Kaçırdı! Doktorlar Şaşkınlık İçinde Korku Halindeydi”
Karın ağrım ilk başladığında kimse önemsemedi. Doktorlar strese bağladı, mide dedi, bağırsak dedi. Oysa ağrıdan çok başka bir şey vardı: hareket. Geceleri sırtüstü yattığımda karnımın içinde bir şeyin yön değiştirdiğini hissediyordum. Elimi bastırdığımda, sanki elimden kaçıyordu.
Ultrason temiz çıktı. MR’da “gölge” dendi, sonra rapordan çıkarıldı. En sonunda “keşif amaçlı ameliyat” kararı verdiler.
Ameliyat sabahı içimde tuhaf bir sakinlik vardı. Sanki bedenim artık bana ait değildi.
Anestezi maskesi yüzüme yaklaştırılırken cerrah sordu:
“Son bir şey söylemek ister misin?”
“Lütfen,” dedim zorla, “ne olursa olsun… onu yalnız bırakmayın.”
Ne demek istediğimi ben bile tam bilmiyordum.
Bayıldım.
Ama tamamen değil.
Sesleri duyuyordum.
“Kesiyi biraz daha aç.”
“Bu doku… normal değil.”
Bir metal aletin düşüş sesi geldi. Ardından derin bir sessizlik.
“Tanrım…” dedi biri.
O an içimdeki şey harekete geçti. Sanki uyanmıştı. Aylarca saklandığı yerden çıkmak ister gibi kasıldım. Monitörler çılgınca ötmeye başladı.
“Bu bir tümör değil!” diye bağırdı cerrah. “Bu… örgü gibi!”
İçimden çıkan şey bir organ değildi.
Sinirlerden örülmüş, yarı saydam, nabız atan bir yapıydı. Damarlarıma tutunmuş, omuriliğime kadar uzanan ince liflerle bağlıydı. Ama en korkuncu şuydu:
Kendi başına kasılıyordu.
Bir kalbi yoktu ama ritmi vardı. Bir beyni yoktu ama tepki veriyordu.
Hemşirelerden biri yaklaştı.
“Doktor… bu şey—”
O anda yapı aniden büzüldü.
Ve koptu.
Bağlandığı sinirleri yırtarak ameliyat masasından fırladı. Yere düştüğünde canlı bir şey gibi kıvrıldı, sonra… ikiye ayrıldı. İnce lifler bir anda sertleşti, örümcek bacağı gibi uzadı.
Hemşire çığlık atmaya fırsat bulamadan lifler bacağına dolandı.
“Hayır! Geri çekilin!” diye bağırdı biri.
Ama çok geçti. Şey, inanılmaz bir hızla sürünerek kapıya doğru ilerledi, hemşireyi arkasından sürükleyerek. Kapı açıldı, ikincisi yardım etmeye koştu—ve ikisi birden koridora çekildi.
Çığlıklar uzaklaştı.
Sonra kesildi.
Ameliyathanede kalan herkes donmuştu. Kimse nefes almıyordu Devamını okumak için diğer sayfaya geçiniz..