Son damla kırık bir prizdi. Ona sadece bir elektrikçi çağırmamız gerektiğini söyledim. Beni suçladı, kendisi tamir etmeye başladı, sinirlendi, tornavida fırlattı, bana, prize, tüm dünyaya bağırdı.

Ve o anda anladım: işler daha da kötüye gidecekti. Değişmeyecekti. Ve neredeyse ortadan kaybolmuştum.

Sessizce ayrıldım. O yokken belgelerimi, kıyafetlerimi ve en gerekli eşyalarımı topladım. Geri kalan her şeyi geride bıraktım. Anahtarlarımı masaya koydum, kısa bir not yazdım ve kapıyı kapattım.

Kızımı aradım. Sadece tek bir şey söyledi: «Anne, gel.» Soru sormadı.

O aradı, yazdı, değişeceğine söz verdi. Ben asla cevap vermedim.

Şimdi tekrar huzur içinde yaşıyorum. Kızımla birlikteyim. Çalışıyorum, arkadaşlarımla görüşüyorum, özgürce nefes alıyorum. Ve şimdi kesin olarak biliyorum: kimseyi rahatsız etmiyordum. Sadece yanlış kişiyi seçmiştim ve «gereksiz» olmamak için ona çok uzun süre tahammül etmiştim.