Onlar damadın arabasına bindiler. Kamera sesi mükemmel şekilde kaydediyordu.

— Ne var? — adamlardan biri alaycı bir sesle sordu. — Paran var mı?

Damat gerginlikle yutkundu:

— Neredeyse… Çoğunu topladım. Kalanını düğünden sonra hallederim.

— Süre? — Arka koltuktaki adam öne doğru eğildi. — Sekiz aydır borcun var.

Damat aniden sesini yükseltti:

— Söyledim ya! Düğünden sonra her şey değişecek. Ebeveynlerinin geliri iyi, güzel bir işleri var, bir evleri, bir yazlıkları var. Önemli olan düğünü yapmak — sonra para gelir.

Kendisi farkında olmadan konuşmayı sürdürdü:

— Neredeyse herkesin düğün masraflarına katkı yapmasını istedim. Güzel bir miktar olacak: arkadaşlardan, iş arkadaşlarından, ailelerden. Ve eğer benim ailem de bir şey eklerse — mükemmel.

Sinirli bir şekilde güldü:

— Tüm düğün parası size gidecek.

Adamların biri sırıtıyordu:

— Ya gelin ne diyecek, düğünden sonra parayı sana vermeye başladığında?

Damat burnunu çekti:

— Hiçbir şey bilmemeli. Ona hepsini restoran, müzik, fotoğrafçı için harcadığımı söyleyeceğim. Bana güveniyor — kontrol etmeyecek.

Kayıt bitti.

Odanın içinde ağır, yapışkan bir sessizlik kapladı.

Kayınnana titreyerek fısıldadı:

— O… o kızımızla para için mi evlenmek istiyor? Suçluların borcunu ödemek için mi?

— Hayır, — kayınpeder sessizce dedi. — Bu kadar. Kızımızın onunla evlenmesine izin vermeyeceğim.