Biraz başını eğ… evet, öyle,” dedi. Kadının boynu açıldı, o zarif kıvrım bir nefes gibi fotoğrafa yansıdı. Deklanşöre her basışta, içerideki sessizlik biraz daha buğulandı. Fotoğraflar, poz değil; arzunun yavaş yavaş soyunuşuydu. Çekim bittiğinde sessizce yaklaştı kadın. “Yeterince çektin mi?” dedi. “Hayır,” dedi adam. “Bazı şeyler pozla değil, parmakla çekilir.” Ve o anda, flaşlar değil, tenler konuşmaya başladı.