Ben bir kamyon şoförüyüm. Bu meslek dolayısıyla uzun yollar kat etmek ve günlerce devam eden seferler benim için artık sıradan bir hale geldi. Eşimle üç çocuğumuz var. Eşim, evin düzenini sağlamakta her zaman en büyük yardımcımdır. Onun desteği olmadan bu yaşamı sürdürmek benim için oldukça zor olurdu. Çocuklarla ilgili olmak ve evin işlerini yürütmek için asla şikayet etmez. Eşimin yardımı, uzun yolculuklarım sırasında rahatça çalışmamı sağlar.

Her sefer öncesinde, çocuklarla vedalaşır ve eşime güçlü bir şekilde sarılırım. “Kendine iyi bak,” der her zaman, “biz seni bekliyor olacağız. ” O an, ne kadar şanslı olduğumu tekrar düşünürüm. Yola çıkınca, sürekli aklımın bir köşesinde onlarla ilgili düşünceler vardır. Uzun mesafeler, bazen zorlu hava koşulları ve bazen de beklenmedik engellerle dolu olabilir. Yine de onların güvenliği ve mutluluğu her zaman önceliğimdir.

Yolculuklarım sırasında bazen uzun süre yalnız kalırım. Radyo dinlerim ve yolda gitmeye devam ederim. Ara sıra eşimle görüşürüz, çocukların neler yaptığını ve evdeki durumu anlatır. Bu konuşmalar, beni rahatlatarak enerji verir.

Bir gün yine uzun bir yolculuktaydım. Uzun saatler direksiyon başında kaldıktan sonra bir dinlenme alanına geldim. Arabamı park ettim, bir fincan kahve aldım ve telefonumu çıkardım. Eşimden bir mesaj gelmişti: “Çocuklar seni çok özlüyor, biz de. Güvenli bir şekilde dön lütfen. ” O mesajı okuduğumda içimde bir sıcaklık hissettim. Evet, uzun yollar ve yorucu günler vardı ama döndüğümde beni bekleyen bir ailem vardı. Bu, her şeyin üstündeydi.