Kolsuz bir kadın, bir dilenci çocuğu büyüttü; 10 yıl sonra o çocuk tüm dünyayı ağlattı ve hayran bıraktı (Devamı)Yıllar aktı gitti o Karadeniz köyünde. Adı Fatma’ydı kadının. Köylü “Kolsuz Fatma” derdi arkasından, bazen acıyarak, bazen alay ederek. Ama Fatma aldırmazdı. Çünkü evinde artık bir oğlu vardı: Adını “Deniz” koydu. Selden çıkardığı gün, çocuğun gözleri denize benziyordu; hem korku dolu, hem sonsuz.Fatma’nın kolları yoktu ama ayakları vardı; hem de ne ayaklar! Çamaşırı ayaklarıyla yıkar, ekmeği ayaklarıyla yoğurur, Deniz’in saçını ayak parmaklarıyla tarardı. Çocuk ilk başta korkmuştu; “Anne, neden kolların yok?” diye sormuştu bir gün. Fatma gülümseyip, “Kollarım sen oldun oğlum,” demişti. “Sen benim ellerimsin artık. devamı sonrki syfada..