Gördüklerime inanamismim. Bu, evlendiğim adam, bir vakitler bu kadar nazik ve sevgi dolu olan adam değildi. Masum kızımıza nasıl bu tür davranabilirdi? Sahneler devam etti ve varlığından bile haberdar olmadığım bir yanını gösterdi. Kıza vurmamıştı ama onu amacıylae soktuğu duygusal yük, onu yaralamaya yetmişti. Yüzü hiddet ve sabırsızlıkla buruşmuş bir şekilde onu azarlamaya devam etti. İzlerken, aklımda sorular uçuşuyordu. Davranışlarındaki bu değişime ne sebep olmuştu? Bana anlatmadığı bir tür baskı mı altındaydı? Yoksa yüzeyin altında gizlice hep bu tür bir zalimlik mi yapabiliyordu? Öfke, ihanet ve yoğun bir üzüntü karışımı hissettim. Video oynamaya devam etti ve sanki kendini yakalayıp, çok ileri gittiğini fark etmiş gibi birdenbire durduğu anları fark ettim. Kızın kolunu bırakıp nerdeyse suçlu bir ifadeyle geri çekiliyor, sonra telefonuna geri dönüyordu. O tereddüt anları kısa sürdü ama bana belki de tamamiyle kaybolmadığına dair ufak bir umut ışığı verdi. Onunla yüzleşmem gerekliliğini biliyordum. Bu bu tür devam edemezdi. Kızımız babasından korkarak yaşamayı hak etmiyordu. Ama aynı vakitte hale dikkatli yaklaşmam gerekliliğini de fark ettim. Kızımı güvenliğini sağlamak istesem de, kocamda ciddi bir mesele olabileceğini, hepimizin iyiliği amacıyla ele alınması gereken bir şey olduğunu da fark ettim. İçim buruk bir şekilde yardım almaya karar verdim. Durumu mesul bir şekilde nasıl ele alacağım konusu ile alakalı rehberlik alabilmek umuduyla bir aile danışmanına başvurdum. Kızımın güvenliğini sağlamak ve aynı vakitte kocamla alakalı esas problemleri anlamaya çalışmak istiyordum. Bu, ailemiz amacıyla bir dönüm noktasıydı. Önümüzdeki yolun zorlu olacağını biliyordum, ama aynı vakitte bu zorluklarla yüzleşmem gerekliliğini de biliyordum. Kızım ve bir vakitler sevdiğim adam uğruna, davranışlarının ardındaki gerçeği meydana çıkarmalı ve hayatımızdaki kırıkları iyileştirmenin bir yolunu bulmalıydım.