Eylül ayı sonlarında Ohio’da gece normalden daha soğuktu ve ben orada durup önümdeki cesaret kırıcı manzaraya bakarken, içimde bir duygu dalgası oluştu. Bir sığınak, bizim evimiz, çatısı altındaki herkesin kendini güvende ve değerli hissettiği bir yer olması gerekiyordu. Yine de, kızım Emily’nin hamile ve şişme yatakta savunmasız bir şekilde görülmesi, eşim Samantha’nın sığınağın vaadini yerine getirmediği gerçeğini ortaya çıkardı.

İçimde köpüren öfkeyi bastırmaya çalışarak derin bir nefes aldım. Emily bundan daha iyisini hak ediyordu. Sıcaklığı, rahatlığı ve babasının her zaman yanında olacağına dair güvenceyi hak ediyordu. Onu daha fazla ürkütmemeye dikkat ederek ona doğru yürüdüm ve ayağa kalkmasına yardım ettim. Gözleri benimkini aradı, anlayış ve güvence arıyordu. Onu koruyucu bir kucaklamayla sararken ikisini de teklif ettim.

“Bunu düzelteceğiz,” diye fısıldadım, göğsümde esen fırtınaya rağmen sesim sabitti. “Burada güvendesin. Söz veriyorum.”D’evamı dıger sayfamızdadır…