Yüzüğe olan arzusu ile açıklanamaz bir önsezi duygusu arasında donmuş bir şekilde orada dururken, ürkütücü bir ses duydu – alçak, neredeyse algılanamaz bir iç çekiş. Anna’nın kanı dondu. Adamın göğsüne baktı ama hiçbir hareket görmedi. Oda yine sessizliğe büründü ama ses zihninde yankılandı. Bunu hayal edebilir miydi? Anna tekrar yüzüğe uzandı, parmakları titriyordu, bir şeyler hayal ettiğini kendine kanıtlamaya kararlıydı. Ama teni metale dokunur dokunmaz garip sıcaklık geri geldi ve bu sefer adamın parmaklarının etrafında hafif bir kasılma hissetti. Kavrama zayıftı ama şüphe götürmezdi. Bir çığlığı bastırdı, içgüdüleri ona kaçması için bağırıyordu ama bacakları kurşun gibiydi. Aniden morgun kapısı gıcırdayarak açıldı ve emir eri başka bir sedye almak için geri döndü. Ses Anna’yı sarsarak gerçekliğe döndürdü. Hızla elini geri çekti ve geri çekildi, kalbi davul gibi çarpıyordu. Kadavraya sırtını döndü ve emir eri ona meraklı bir bakış atarken profesyonellik kisvesi altında korkusunu gizlemeye çalıştı. “Her şey yolunda mı, Anna?” diye sordu, onun solgun tenini fark ederek. “E-evet, her şey yolunda,” diye kekeledi, göz temasından kaçınarak. “Sadece… sadece yorgunum. Emir eri, onun iç kargaşasından habersiz bir şekilde omuz silkti ve görevine devam etti. Anna odadan çıkma fırsatını yakaladı, zihni sorular ve şüphelerle doluydu. Dışarı çıktığında duvara yaslandı ve nefesini düzene sokmaya çalıştı. O gece Anna bu deneyimden kurtulamadı. Gecenin olaylarının peşini bırakmadan yatakta yatıyordu. Bu bir uyarı mıydı? Bir işaret mi? Yoksa sadece hayal gücünde tezahür eden suçluluk duygusu mu? Her ne ise, onu eylemleriyle yüzleşmeye, gittiği yolu yeniden düşünmeye zorladı. Bir daha asla morgdan hırsızlık yapmadı. Bunun yerine, sahip olduğu basit ama dürüst hayatta teselli bulmaya çalıştı ve belki de zenginlik ve lüks hayallerinin iç huzurunun bedeline değmediğini fark etti. Ve o geceden hiç kimseye bahsetmemiş olsa da, ruhunda silinmez bir iz bıraktı, yaşam, ölüm ve ahlak arasındaki ince çizgiyi hatırlattı.