Sabah altıda, kayınvalidem, hamile gelinine yastıkların arasında kaybolmuş bir şekilde yatanı sert bir şekilde uyandırdı. “Kalk artık, tembel kadın! Karnım aç! Ne kadar daha burada yatacaksın?!” diye bağırdı. O anda etraftaki sessizliğin ne kadar değerli olduğunu fark etmeden, cümleleri bir kargaşa içinde döküldü. Gelinin uykulu gözleri, kayınvalidenin öfkesiyle buluştuğunda, bir kıvılcım gibi patladı. Ama kayınvalidenin bilmediği bir şey vardı; ertesi gün, her şeyin değişeceği bir gün olacaktı. O an, hayatın ne kadar öngörülemez olduğunu hatırlatıyordu. Aslında, sabahın bu temposu, içindeki gizli sırların birbiriyle dans edeceği bir hikayenin başlangıcını da müjdeliyordu.devamı dger sayfada..