Yeni bir yaşama ismim atmanın heyecanı amacıyladeydim. Evliliğimiz şimdilik tazeydi. Her şey yepyeniydi: evimiz, düzenimiz, duygularımız… Eşim fabrikada vardiyalı çalışıyordu. Genellikle gece vardiyalarında evde yalnız kaldığımda içimde tuhaf bir tedirginlik oluşuyordu. Karanlık, sessizlik ve birtakım durumlarda gök gürültüsüyle birleşince huzursuzluğum artıyordu. Ama zaman amacıylade buna da alışmaya başlismim. Çünkü insan, alışır. Mecbur kaldığında cesaretini keşfeder.

Evlilikten kısa bir vakit evvelce eşimin annesi vefat etmişti. Kayınpederim köyde yalnız kalıyordu. Eşim bir gün, “Babamı çağıralım, bizde kalsın. Hem o yalnız kalmaz hem de sen,” dediğinde evvelce tereddüt ettim. Ama sonra düşündüm… Belki de evde bir ses, bir soluk olması bana da iyi gelecekti. “Tamam,” dedim. İçimden bir ses, “Bu hepimiz amacıyla iyi olabilir,” diyordu. Devamı snraki syfada….