Ben 60 yaşındayım. Bir gün hekime gittim, karnımda bir gariplik vardı. Test yaptılar… İki çizgi çıktı. Şaşkınlıktan gözlerime inanamadım. O an dizlerim titredi, ağladım. “Bu nasıl olur?” dedim. Ama içimden bir ses, “Bu bir mucize” diyordu.
Yıllarca çocuk sahibi olmayı hayal ettim. Hekimler hep, “Olmaz, senin çocuğun olmaz” dediler. Umudumu kaybetmiştim. Ama kader diğer yazmış demek ki.
Karnım büyümeye başlayınca inancım daha da arttı. Her gün karnımı okşadım, bebeğimle konuştum. Ona ninniler söyledim, hayaller kurdum. Kucağıma alacağım günü bekledim.
Eşim, akrabalar, herkes kaygılıydı. “Bu yaşta doğum riskli” diyorlardı. Ama ben kulak asmadım. Senelerdir beklediğim şey nihayet oluyordu.
Dokuz ay nasıl geçti anlamadım. Sonunda o gün geldi. Hastaneye girdim, karnımı tutuyordum. Genç hekime gülümseyerek,
— Sanırım zamanım geldi, dedim.
Doktor evvelce bana dikkatlice baktı, sonra yüzü değişti. Yatmamı istedi. Muayene etti, ama aniden rengi bembeyaz oldu. Hemen diğer hekimler çağırdı. Hepsi başucumda fısıldaşıyor, yüzüme garip bakışlarla bakıyordu.
Ve sonucunda biri bana döndü:
— Hanımefendi… Üzgünüm ama… hekiminiz ne düşünüyordu?
Kalbim yerinden çıkacak gibiydi… Devamı snraki syfada..