Yıllardır Evli Olduğum Adam Artık Seni Sevmiyorum Dedi
Zeynep! En yakın dostum, beni en kırılgan anımda sırtımdan vurmuştu. Eşimle Zeynep, birbirlerine derin bir tutkuyla bakıyorlardı; sanki bu anı uzun zamandır gözlüyor gibiydiler. İçimde telafisi imkansız bir şeylerin kopup gittiğini hissettim. Zeynep’in yüzündeki o tebessüm, yıllara dayanan bütün bağımızın üzerine karanlık bir gölge düşürdü.
Göğsüm sıkışıyor, nefes almakta güçlük çekiyordum. O an tanık olduğum yıkımı kelimelerle anlatmam imkansızdı. Nasıl olduğunu anlamadan kendimi taksinin arka koltuğunda buldum; yanaklarımdan sessizce yaşlar süzülüyordu. “Neden?” diye bağırmak istedim ama sesim boğazıma tıkandı. İçimde kabaran öfke, kırgınlık ve çaresizlik bütün bedenimi esir almıştı.
Orada bir saniye daha kalmaya tahammülüm yoktu. Taksiciye kısık bir sesle “Beni eve götür,” diyebildim. Evin eşiğinden içeri adım attığımda, hayatımın enkazı altında kalmış gibi hissettim. Bu ağır darbeyi sindirmek zorundaydım ama nasıl yapacağımı bilmiyordum. İkisinin o bakışları, zihnimdeki karanlıkta dönüp duruyordu. Ne olursa olsun bu ihanetin üstesinden gelmek zorundaydım; hem kendi geleceğim hem de çocuklarım için…