Kocam Hasan’ı kaybettiğimde dünyam başıma yıkılmıştı.
Kocam Hasan’ı kaybettiğimde dünyam başıma yıkılmıştı. İki çocuğumla ne yapacağımı düşünürken en büyük desteği kardeşi İsmail’den gördüm. Pazara gider, evin eksiklerini getirir, çocukların işleriyle ilgilenirdi.
Aradan aylar geçince kayınvalidem bir akşam karşıma oturdu.
“İsmail de yalnız, sen de yalnızsın. Çocuklar da ona alıştı. İkiniz bir yuva kursanız kötü mü olur?” dedi.
Önce kabul etmek istemedim. Yıllarca “kardeşim” diye gördüğüm biriyle evlenmek bana çok tuhaf geliyordu. Fakat zamanla çocuklarımı ve geleceğimizi düşünmeye başladım.
İsmail’le konuştuğumda o da evliliğe razı olduğunu söyledi. Fakat bir sözü dikkatimi çekti:
“Benim kabul etmemin başka bir sebebi daha var. Vakti gelince anlatırım.”
Birkaç hafta sonra nikâhımız kıyıldı.
O akşam çocuklar kayınvalidemdeydi. Evde ilk kez yalnız kalmıştık. İkimiz de birbirimizin yüzüne bakmakta zorlanıyorduk.
Bir süre sonra İsmail karşıma oturdu.
“Artık sana gerçeği söylemem gerekiyor,” dedi.
Sonra cebinden yıllardır sakladığı küçük bir zarf çıkardı. Üzerinde rahmetli kocam Hasan’ın el yazısıyla benim adım yazıyordu.