Düğün gecemizde gözlerim kocamın

“Lily, özür dilerim. Bunu ne senin ne de şahsım amacıyla katiyen istemedim. Ailem… Beni evlendirerek fısıltıların duracağını, beklentilerinin yükünün hafifleyeceğini düşünüyorlar. Bir evliliğin dedikoduları susturacağına inanıyorlar.” Sesi çatallaştı, beni saran şok sisini delecek kadar ham bir sesti.
Orada durup sözlerini sindirdim. Gerçek acıydı ama gene de netlik sunuyordu. Evliliğimiz bir aldatmacaydı, komplike bir aile itibarı ve sosyal mesuliyet ağını güvenliğini sağlamak amacıyla özenle oluşturulmuş bir yanılsamaydı. Görünüşün her şey olduğu, gerçek mutluluğu feda etmek manasına gelse bile, bir zenginlik dünyasına itilmiştim.
Pencerenin kenarında oturuyordum, ay ışığı odaya dingin bir ışık saçıyordu. Emniyet ve lüks vaat eden villa, annemle beni yoksulluktan kurtaracak bir can simidi gibi görünmüştü. Ama şimdi, parıldayan ama aynı vakitte kısıtlayıcı, altın bir kafes gibiydi. Devamı snraki syfada..