Birinci Sınıf Siyahiler İçin Değildir

1 2

Uçakta, altı aylık bebeğim ağladığı amacıyla grup elbiseli bir adam bana bağırdı: ama aniden, bir yolcu içeri girdi ve beklenmedik bir şey yaptı
Altı aylık oğlumla uçuyordum. Arada sırada annelerin de evden çıkması gerekir; alışverişe, kliniğe ve hem de uçağa. Ama halka açık bir yere girdiğiniz anda, herkes size yargılayıcı bakışlar atmaya başlar, sanki bebek ağladığında tek suç sizmişsiniz gibi. Oysa o yalnızca bir bebek, hiçbir şey anlamıyor.
Bizim uçuşumuz esnasında da benzer bir hal yaşandı. Oğlum üç saat süresince sakinleşemedi: uyumak istemedi, ağladı, kıpırdandı.
Onu sallamaya, şarkı söylemeye, oyuncak vermeye çalıştım ama hiçbir şey işe yaramadı. Yolcular dönüp bize baktılar, iç çektiler. Ben de göğsümde bir taşla orada öylece kalakaldım: Ne yapabilirdim ki?
En kötüsü de yanımda resmi grup elbiseli bir adamın oturmasıydı. Bana memnuniyetsiz bakışlar atmaya devam etti. Bir noktada tersledi, sertçe döndü ve tısladı:
— Bu canavarı bundan sonra susturamaz mısın? Bırakın insanlar dinlensin!
Şaşkınlıkla yanıt verdim:
— O bir bebek, ne yapabilirim? Şimdilik anlamıyor.
— Bebeğin umurumda değil, uyumak istiyorum, — diye öfkeyle tersledi ve bana daha da nahoş sözler söylemeye başladı.
Ellerim titriyordu, solukim ağırlaştı, kendimi zor toparlayabildim. Oracıkta bayılacak gibi hissettim.
Aniden uçuş görevlisi geldi. Sakin ve kibar bir şekilde adama seslendi:
— Efendim, size kulaklık verebilir miyim?
— Kulaklığa ihtiyacım yok, — diye patladı. — Bu bebeği susturmanızı istiyorum!
Ve sonra beklenmedik bir şey oldu. Yolculardan biri, sakallı ve sert bakışlı iri bir adam, koltuğundan kalktı. Sanki çocuğum ile ilgili da bir şeyler söylemek istiyormuş gibi bize ilgiyle baktı, ama sonra muazzam bir şey yaptı Devamı snraki syfada.